Sitemap

Link naar sitemap:
http://www.watsoni.nl/bands/guitarray/ontwerp/totaal.htm

Teksten

Gitar Rey, Gittar Rae, Rhithm, Rithm, Rythm, Rytm, Ritme

Raymond "Guitar Ray" Nijenhuis:
gitaar/zang
Jaap van der Sluijs:
bas/zang
Hans Molenaar:
drums

GUITAR RAY & THE RHYTHM DUKES

Als er één woord is waarmee je Guitar Ray & the Rhythm Dukes kan typeren, dan is dat veelzijdigheid. Traditionele Amerikaanse muziekstijlen vormen de basis, bewerkingen van klassiekers en eigen materiaal wisselen elkaar af. De band heeft een fiks aantal optredens in de Benelux achter de rug en degenen die hen gemist hebben, kunnen de schade binnenkort inhalen. Dit drietal is de komende maanden in Oost-Nederland te zien en neemt in november de eerste (live) cd op. In de volgende Alles op Tien kun je lezen waar en wanneer De opnamen gaan plaatsvinden.

Zoek op internet naar Guitar Ray & the Rhythm Dukes (www.guitarray.com) en je komt direct bij de omschrijving 'American Roots & Blues.'
Wat we ons daarbij voor kunnen voorstellen kan niemand beter uitleggen dan Raymond Nijenhuis, alias Guitar Ray, zelf. 'Het gaat om een heel breed terrein,' geeft hij aan. 'Je kunt aan het schemergebied tussen de oorspronkelijke rhythm & blues en blues denken, maar ook aan rock 'n roll, fingerpicking en swing. Daar ligt mijn interesse en vanuit die basis probeer ik mijn eigen ding te doen'.

VORM
Raymond heeft in het verleden zeer diverse muzikale ervaring opgedaan. 'Maar na verloop van tijd werd de wens steeds sterker om alles wat ik leuk vind in één vorm te gieten', vertelt hij. 'Die vorm, dat werd Guitar Ray & the Rhythm Dukes. In de oerbezetting speelde ik samen met Antoon Aukes en Andrew Read, maar tegenwoordig is Hans Molenaar onze drummer en hebben we Jaap van der Sluijs als bassist.'
Voor veel mensen is de muziek van het trio een verrassing. Raymond: 'In Nederland verwacht het publiek vaak bluesrock. Men heeft bij het woord 'blues' een bepaald beeld voor ogen en dan blijken we ineens anders te zijn. Zoals je steeds vaker in de muziekwereld ziet, gaat het bij ons om een combinatie van stijlen. We beginnen bijvoorbeeld met een classic en laten die uitmonden in een eigen bewerking. Het publiek reageert heel enthousiast op dat soort dingen. Ik denk dat het al dan niet bewust combineren van muziekstromingen de toekomst heeft, dat er niets nieuws meer wordt uitgevonden. In wezen is alles er al.'

LIVE-DEBUUT
In november wordt het eerste album van de band opgenomen, een live-cd. Raymond: 'Redelijk laat, maar daar hebben we bewust voor gekozen. Uiteraard hebben we een demo, maar die is met name bestemd voor de podia. Sommige bands kunnen niet wachten om de studio in te duiken en zo snel mogelijk met een cd op de proppen te komen. Als band heb je tijd nodig om uit te kristalliseren en je eigen geluid te ontwikkelen. Daar kan je gerust een paar jaren voor uittrekken. Guitar Ray & The Rhythm Dukes heeft in die vijf jaar steeds meer een eigen gezicht gekregen. In het begin speelden we veel klassiekers, tegenwoordig leggen we de nadruk op eigen materiaal'.
'Je leert het meest als je op de planken staat. We wonen niet bepaald bij elkaar in de buurt (Hengelo-Amsterdam-Utrecht), dus is het niet altijd even eenvoudig om te oefenen. Bovendien rijpen de meeste van onze ideeën op het podium. Hans en Jaap komen uit de pop, funk en rock en brengen daardoor een eigen muzikale invalshoek en inbreng mee'.

INSPIRATOREN
'Ik ben inmiddels zestien jaar professioneel met muziek bezig,' vertelt de zanger. 'In die tijd heb ik van alles en nog wat gedaan. Blues gespeeld, rock, jazz, country, als studio-gitarist meegewerkt aan allerhande klassieke projecten... misschien lijken het heel uiteenlopende dingen, maar zo ervaar ik dat niet. Het gaat om de intensiteit waarmee je het doet. Persoonlijk zie ik het verschil in intensiteit niet tussen jazz, blues of country. Dat laatste is voor mij gewoon blanke blues'.
'Hoogtepunten? Genoeg. Er is in die zestien jaar veel gebeurd. Als ik het over mijn persoonlijke ervaringen heb, noem ik de All Star Guitar Night in L. A. Daar stond ik in 1999 als sologitarist, samen met mensen als Jerry Donahue(Hellecasters) en Paul Rodgers, de zanger van Bad Company. Zoiets vergeet je niet. Een week later speelde ik voor het voltallige personeel in de Fenderfabriek in Ensenada, Mexico. Ook weer zoiets bijzonders. In het verleden heb ik met veel muzikanten samengewerkt. Om door iemand als Duke Robillard uitgenodigd te worden om met hem mee te spelen was een hele aparte ervaring. Hij is toch wel één van mijn inspiratoren. Sax Gordon Beadle, ook zo iemand. Met Guitar Ray & the Rhythm Dukes hebben we nu drie keer met Beadle getourd en ik speel altijd met heel veel plezier met hem; het is iemand waar ik telkens weer van leer. Die man is een wandelende muziekencyclopedie. Nog meer voorbeelden? De tournee met saxofonist Teddy Edwards in 1999. Hij is vorig jaar overleden en was één van de laatste muzikanten van zijn generatie. Hij had zelfs nog met Charlie Parker op het podium gestaan!'

Met Guitar Ray & the Rhythm Dukes, de funky bluejazz formatie Swingmatism en met diverse andere bands en freelance projecten heeft Raymond op heel diverse podia gespeeld.
Ray: 'Een klein podium is intiemer. Je kunt je publiek in de ogen kijken, er is direct contact. Bij een grotere zaal zie je door de verlichting alleen de eerste rijen; daarna houdt het op. Maar zowel een grote als een kleine zaal hebben hun voordelen. Het is bijvoorbeeld strelend voor je ego om voor een groot publiek te staan. Maar als het loopt, dan loopt het, dan maakt het eigenlijk niet uit waar je staat'.
'Wat ons als band bij elkaar houdt? Liefde voor de muziek. Respect voor elkaar. We vullen elkaar prachtig aan.'

Guitar Ray & the Rhythm Dukes trede vrijdag 17 oktober op in Brink 5, Hengelo (Bluesfestival) en zaterdag 29 november in Nix BBBlues Club, Enschede (bovendien is er op zondagmiddag 19 oktober in dezelfde Nix BBBlues club een gitaarclinic/workshop met Raymond "Guitar Ray" Nijenhuis)
 

I don't know if Guitar Ray & The Rhytm Dukes were also troubled by a bad tuned P/A. If so, than the band was very professional by not letting know. It was my first experience with this group and right away a very enrichment one. Guitarplayer/singer Raymond Nijenhuis and band played besides some jump and swing also some great shuffles, a part revised classics, and some own work. Songs as: "Ain't Gonna Do It No More" and " Jumping The Blues" sounded very solid and were brought with the necessary greatness, in one word , Excellent!
 

We hadden achteraf Guitar Ray al eens gezien toen hij in 1999 op het podium stond als gast bij Duke Robillard in De Gouden Leeuw in Dongen. Nooit gerealiseerd dat hij dat toen was. We waren ook eerlijk gezegd wat meer gefixeerd op Duke.

Nu echter was al onze aandacht wel voor Ray en zijn band. Gitarist/zanger Raymond 'Guitar Ray' Nijenhuis heeft in The Rhythm Dukes, - inderdaad een verwijzing naar Duke Robillard, en Ellington ook nog als je wilt, - een duo puike begeleiders, waarbij Bassist Jaap van der Sluijs ook nog eens een groot deel van de vocalen voor zijn rekening neemt en Hans Molenaar drumt. Een clubje rasmuzikanten die een mooi stuk swingende muziek kunnen maken.

De band straalt plezier uit en als je die mannen ziet spelen lijkt het allemaal zo verschrikkelijk eenvoudig. Desgevraagd is dit ogenschijnlijke gemak toch wel de optelsom van enkele tientallen jaren ervaring. De setlijst biedt nummers van zowel de hand van Ray als van andere songschrijvers. Een en ander wordt enthousiast gespeeld en er wordt een smakelijke afwisseling gebracht van eigen werk en covers.

Opener GEE I WISH, een echte klassieker die ook door Duke Robillard op CD is gezet, CHITLINS CON CARNE - Kenny Burrell, kun je ook horen op de allereerste echte Chicagoblues LP - van Buddy Guy en Junior Wells ergens halverwege de 60-er jaren van de vorige eeuw-, eigen werk AIN'T GONNA DO IT NOMO (R. Nijenhuis) LOOK BEFORE YOU LEAP (R. Nijenhuis) ROCK-BILLY-ROCK!! (R.Nijenhuis) HERE AND NOW (R. Nijenhuis) afwisseling te over met bijvoorbeeld JUMPING THE BLUES, origineel van Jay McShann, en nog wat eigen werk CASE CLOSED (R. Nijenhuis) en BRENT NEW (R. Nijenhuis)

Tegen het einde wordt de zaak nog eens extra aan het -en letterlijk ook - swingen gebracht met de T-BONE BOOGIE, en, van de hand van Willie Dixon: YOU CAN'T JUDGE A BOOK, waarna uiteindelijk als echte afsluiter nog eens even dunnetjes T-BONE BOOGIE gespeeld wordt. Totaal een goede 2,5 uur muziek met 2 korte pauzetjes. En dan is het eigenlijk de sluitingstijdverordening die we hier in Nederland nog altijd kennen, die het einde van het concert bepaalt.

Kijk op www.guitarray.com voor veel meer informatie over de band en de afzonderlijke bandleden. Neem vooral ook een kijkje in hun agenda, want hoewel de afzondelijke bandleden ook met andere projecten actief zijn, zijn er mogelijkheden genoeg om ze hier of daar live te zien spelen. Wat mij betreft een echte aanrader. F.

Sax Gordon Beadle et Guitar Ray
à Dongen
Un concert qui le faisait
date: 9 avril 2002
de: Didier Don't Forget To Boogie <divdbranden@swing.be>

A propos de Dongen (je vais me faire massacrer par Georges si je n'en parle pas, je le lui ai promis avec qu'il ne parte en vacances!!!) c'était le 31 mars dernier, pouf, c'est loin tout ça!

Donc Dongen... Petite (très petite) ville entre Breda et Tilburg qui possède une salle de concert réputée: le "Gouden Leeuw". Soirée anniversaire avec Sax Gordon Beadle et Guitar Ray et en deuxième partie, The Nimmo Brothers.

Tout ça pour les 15 ans de l'organisation "Blues Promotion Dongen" (On a d'ailleurs, reçu à cette occasion, un magnifique T-shirt noir au logo de la-dite organisation (2 tailles: XL pour moi et mon fils qui m'accompagnait et XXL pour les autres! Ces hollandais et hollandaises sont tous, soit balaises, soit pansus... pour Georges, je ne dévoilerai rien ici!).

Donc, petite ville TRES calme, TRES plate (tu montes sur une brique, tu vois la Norvège ou les Alpes, c'est selon que tu regardes vers le Nord ou vers le Sud...) et dans la salle, un panneau avec inscrit "ICI, endroit pour les Harley! Les motos japonaises seront démolies!!"

Bonjour et bienvenue! Je rigole, parce que sous des airs Hell's Angels, les spectateurs étaient TRES sympathiques...

Georges arrive à la bourre, on installe vite fait sa petite caméra devant la scène et ... le concert commence. Avec d'abord, Guitar Ray (un pote à Georges) et son groupe, trio hollandais excellent!

Un son électrique années 60. Une rythmique époustouflante qui a assuré derrière pendant tout le concert de manière magistrale sans avoir l'air d'y toucher et un Guitar Ray petit mais parfaitement maître de sa guitare.

Et puis, après une suite de trois morceaux du band, voilà Sax Gordon Beadle qui arrive de la salle, saute sur scène et en prend possession!! Et voila ce grand machin en santiag beiges et brunes, un sax magnifique, ciselé de motifs incroyables (je n'ai pas réussi à deviner de quoi il s'agissait tellement le bougre bougeait dans TOUS les sens). Ils ont joué une bonne heure et demi avec les "encore" (demandez à Georges à qui il a manqué 5 minutes de bandes pour avoir tout le concert en boîte) des morceaux des différents album de Sax et quelques morceaux de Guitar Ray.

Je ne l'avais jamais vu et ignorais même qu'il jouait avec Duke Robillard, c'est vous dire mon ignorance. Je ne suis pas près de l'oublier, un mélange de blues, d'humour, de sueur, de rock, de boogie, de paroles suaves, mais surtout un punch, une ENERGIE... Après ça, j'étais sonné pour le compte. De plus, la salle avait eu le temps de se remplir pendant leur prestation. Et les Nimmo Brothers m'ont parus bien ternes en comparaison avec Sax Gordon Beadle et Guitar Ray.

Bref, mon fiston et moi (Georges discutait le bout de gras avec Sax et Guitar) les avons laissés là et après des efforts surhumains (louvoyer entre des ventres masculins pleins de bière et des derrières féminins rebondis "à la Gretchen" ne fut pas évident!) pour nous extraire du "Lion Doré", nous avons enfin rejoint la nuit fraîche et respirable de Dongen et aussi ma voiture.

Après un dernier regard aux vélos innombrables posés devant l'entrée de la salle (un petit sourire en imaginant tous ces "Hell's Angel" retournant chez eux à bicyclette...), j'ai mis le cap sur Bruxelles et mon lit.

Merci pour cette proposition de concert, Georges. Ca le faisait, comme dirait Tof.

LINKEN

www.bluesclub.nl
a must see blues site from our friends at the Nix BBBlues club in Enschede, the Netherlands.

www.watsoni.tk
High quality photos only site from dutch photographer Watsoni. Guitar Ray & the Rhythm Dukes in concert as well as pictures of Ray performing with the Enrico Crivellaro Trio and the legendary Finis Tasby.

www.bluescafe.nl
see: winter 2002-2003 photospecials for pix of a gig that Ray did with New York harmonica ace/singer Mason Casey.

www.ribsenblues.nl
See the photos of Guitar Ray & the Rhythm Dukes' show at the Ribs & Blues Festival in Raalte, the Netherlands, june 2003

www.bluespics.com
Photographer Herman Klein Nagelvoort's great site with loads of pictures of many great artists. Be sure to check out his pics of Sax Gordon with Guitar Ray & the Rhythm Dukes live at the Lantaarn, Hellendoorn Holland, april 2002.

Friends:

www.swingmatism.nl
Ray's 'other' band. Great funky bluejazz Hammond/baritonesax guitar/drums quartet from the Netherlands. Get their live cd 'LIVE UPDATE'!

www.saxgordon.com
The official site of the one and only 'Sax' Gordon Beadle.
A great musician and wonderful friend from Boston, MA. USA

www.enricocrivellaro.com
Italy's hardest swinging guitar player.
Great player, great guy.

www.dukerobillard.com
Ray's musical guide in American blues & roots. Duke's the man!

http://www.swingblues.com/
Ray's buddy Matthieu Brandt's great 'How to play Swing Blues guitar' site.

www.allstarguitarnight.com
Fingerpicking great Muriel Anderson's star-studded guitar show. Ray was special guest in january 1999 (Los Angeles). Great site!

Biography:

Biography
Als er een woord is waarmee je Raymond 'Guitar Ray' Nijenhuis kunt typeren, dan is het veelzijdigheid. Een veelvoud aan traditionele Amerikaanse muziekstijlen vormen de inspiratie voor zijn trio "Guitar Ray & The Rhythm Dukes". Zo wordt er moeiteloos omgeschakeld van swingende fingerpicking via aanstekelijke 50-er jaren jump-blues naar dampende shuffles en gitaar instrumentals waarbij eigen materiaal en bewerkingen van klassiekers elkaar afwisselen.
Guitar Ray & the Rhythm Dukes zijn inmiddels graag geziene gasten op Blues & Roots Festivals- en routes. Zo speelden zij o.a. op festivals in Tiel, Kwadendamme, Giethoorn, Amersfoort, Saasveld, Hoogeveen en Cuijk. Zomer 2003 tourde de band voor de derde keer met speciale gast de Amerikaanse rhythm & blues 'scheur' saxofonist "Sax Gordon Beadle. Wegens groot succes zal deze combinatie in 2004 wederom te zien zijn op enkele grote Europese festivals

Raymond Nijenhuis deed zijn muzikale ervaring op in diverse settings. Hij nam o.a. CD's op met de Amerikaanse jazzpianist Hod O'Brien en de formatie de "New Thundering Swingmates".
In 2002 speelde Nijenhuis voor de derde keer op het North Sea Jazz Festival en wel met de funky bluejazz formatie Swingmatism, die in maart 2002 haar tweede cd "Live Update" uitbracht.
Verder werkte Ray op het podium en/of in de studio met o.a. Madeline Bell(UK), Armando, Philippe Elan(F), Eddie Allen(GB), Marty Ballou(USA), Sax Gordon Beadle(USA), Duke Robillard(USA), The Rockin' Highliners(CAN), Teddy Edwards(USA) Ben Andrews (USA), Enrico Crivellaro(I) en Charlie McCoy (USA)

Enrico Crivellaro & Guitar Ray
NiX BBBlues Club march 2003


Duke Robillard & Guitar Ray
Dongen 1999
In januari 1999 trad Raymond solo op tijdens Muriel Anderson's "All Star Guitar Night" in Los Angeles, CA en in de "Legend's Corner in Nashville TN. Op uitnodiging van gitaarfabrikant Fender speelde hij in februari 1999 met zangeres Debby Knol voor het voltallige personeel van Fenderfabriek in Ensenada, Mexico. De legendarische gitarist Duke Robillard nodigde Raymond uit mee te spelen tijdens zijn optreden in Dongen. (1999)
Het programma TROS Sesjun zond in dat zelfde jaar een live registratie uit van een optreden dat Nijenhuis deed met de jazzformatie Swingmatism. Speciale gast hierbij was de Amerikaanse tenorsaxofonist Teddy Edwards. Via public radio werd dit concert tevens uitgezonden op 200 radio zenders in de Verenigde Staten en Canada.

Bassist/zanger/producer Jaap van der Sluijs maakte zijn debuut op de Nederlandse poppodia in de 70-er jaren met groep"Tortilla". Zijn solide en groovy basspel is al sinds 1976 te horen op albums van o.m. "Lademacher's Innersleeve", de Peter Schneider Band, Emile den Tex en Woody & The Sidemen, en hij was van 1987 tot 1995 bassist/coordinator van Paradiso's Latentetalentenband.
Evenals Nijenhuis en drummer Hans Molenaar heeft van der Sluijs door zijn jarenlange staat van dienst in studio's en op het podium met vele binnen- en buitenlandse artiesten samengewerkt. Bijvoorbeeld met de Amerikaanse saxofonist Boots Randolph en de Canadese bluesgitarist David Gogo.

Drummer Hans Molenaar is sinds jaren een veelgevraagd studiomuzikant in binnen- en buitenland. Albert Lee, Larry Coryell, Marcel Dadi, Brent Mason en Elvis Presley's vocalgroup "The Jordanaires" zijn slechts enkele van de lange lijst namen die van zijn diensten gebruik hebben gemaakt. Samen met Ad van der Veen en Philip Kroonenberg maakte hij begin jaren '90 deel uit van de succesvolle Nederlandse rootsband Personnel.
Sinds 1988 toert Molenaar jaarlijks een aantal maanden door Europa met de Amerikaanse mondharmonicavirtuoos Charlie McCoy, die hem in 1991 naar Nashville haalde om daar als studiomuzikant te werken. Voor zijn bijdrage aan een aantal hitsuccessen ontving Hans de Ampex Golden Reel Award. Hij is endorser van Sonor Drums en Paiste Cymbals.

Bezetting:
Raymond "Guitar Ray" Nijenhuis - gitaar/zang
Jaap van der Sluijs - bas/zang
Hans Molenaar - drums